انگلیسی بریتانیایی یا انگلیسی آمریکایی؟

بارها در دیاکو پیش آمده که برخی زبان‌آموزان می‌پرسند که کدام لهجه و کدام فرمت از زبان انگلیسی بهتر است؟ انگلیسی بریتانیایی یا انگلیسی آمریکایی؟ شاید این سوال شما هم باشد. یا شاید برایتان جالب باشد که بدانید فرق بین این دو فرمت از زبان انگلیسی در چیست؟ برای دریافت پاسخ سوالاتتان تا پایان این مقاله با ما همراه باشید.
انگلیسی بریتانیایی یا انگلیسی آمریکایی؟

زبان انگلیسی به عنوان یک زبان بین المللی در سطح دنیا دارای انواع مختلف مانند انگلیسی استرالیایی، کانادایی، نیوزیلندی، بریتانیایی و انگلیسی آمریکایی می باشد. در میان تمام این گونه‌ها، انگلیسی بریتانیایی و انگلیسی آمریکایی جز معتبرترینها و پرگویش‌ترینها محسوب می شوند. لازم به ذکر است که همه گونه های انگلیسی رایج در سراسر جهان با یکدیگر تفاوت های جزیی دارند اما برای افرادی که به این زبان صحبت می کنند لازم است که همین تفاوت های اندک را نیز بدانند تا در مکالمات گفتاری و نوشتاری خود دچار مشکل نشوند. 


از اساسی ترین سوال هایی که هر زبان آموز باید از خود بپرسد این است که از میان این دو فرمت زبان انگلیسی کدام یک را بیشتر دوست دارد خصوصا از لحاظ لهجه و ادای کلمات! زبان‌آموز بعد از انتخاب فرمت انگلیسی مورد نظر می‌بایست سعی کند از همان فرمت در مکالمات روزانه خود استفاده کند تا دچار سردرگمی نشود. 


در این مقاله ما انگلیسی آمریکایی و انگلیسی بریتانیایی را از نظر تلفظ، املای کلمات، تفاوت در لغت، تفاوت دردستور زبان و گرامر و تفاوت در علایم نگارشی مورد مقایسه قرار می دهیم و به ضرورت آشنایی با هر دو گونه مهم زبان انگلیسی می پردازیم. به این نکته باید توجه داشت که در کشور عزیزمان ایران، سیستم آموزشی زبان در مدارس، انگلیسی آمریکایی است و با توجه به تالیف کتب درسی آموزش انگلیسی به فرمت انگلیسی آمریکایی، کودکان از سنین پایین بیشتر با این فرمت و لهجه آشنا هستند.  


ما در زیر تفاوت‌های موجود بین این دو فرمت از زبان انگلیسی را به شما بیان می‌کنیم:

 

۱ـ تفاوت در تلفظ:


•    به طور کلی دو نوع زبان انگلیسی بریتانیایی و آمریکایی در بیشتر تلفظ ها مانند هم هستند اما دارای یکسری تفاوت های کلی نیز می باشند. یکی از این تفاوت‌ها حرف  r می باشد. در انگلیسی آمریکایی این حرف به طور کامل تلفظ می شود اما در انگلیسی بریتانیایی در صورتی که حرف r در آخر کلمه یا سیلاب باشد این حرف تلفظ نمی شود (مانند (car ,bark,.. وفقط در صورتی تلفظ می شود که حرف بعد از آن مصوت باشدBritish,bring,Iran,.. )).
•    در انگلیسی آمریکایی کلماتی که به <duce> ختم می شوند(reduce, produce, seduce ,..) به صورت 
du:s/-/ تلفظ می شود در انگلیسی بريتانيايی کمی متفاوت است و به شکل: dju:s/ـ/ تلفظ می شود.
•    گاهی اوقات حروف صدادار در انگلیسی بريتانيايی حذف مي‌شوند. بعنوان مثال در کلماتsecretary»  و tributary  حرف a تلفظ نمي‌شود.
 

b4m-wB-1554814923.gif

 

•    در انگلیسی آمریکایی تمایل بیشتری به راحت تلفظ کردن کلمات وجود دارد و در مواقعی بعضی از حروف یک کلمه تلفظ نمیشود. به عنوان مثال، کلمه ‘facts’ در انگلیسی آمریکایی مشابه کلمه fax  تلفظ میشود. (حرف t تلفظ نمیشود).
•    استرس کلمات در این دو نوع گویش زبان انگلیسی متفاوت است.به عنوان مثال:
Advertisement:
American English:  /'/
British English:  /'/

 

۲- تفاوت در املای کلمات:


در انگلیسی بریتانیایی سعی می شود که املای بسیاری از کلماتی که ریشه فرانسوی دارند حفظ شود، در حالیکه آمریکایی‌ها بیشتر سعی می‌کنند کلمات را همانطور که تلفظ می‌کنند بنویسند. علاوه بر این، آنها حروفی را که مورد نیاز نیست حذف می‌کنند. به مثالهای زیر توجه شود:

vZvAws-1554815444.gif

۳- تفاوت در لغت:


تعدادی از لغات در انگلیسی بریتانیایی معادل متفاوتی با انگلیسی آمریکایی دارند و بلعکس. در جدول زير چند کلمه متداول بريتانيایی بهمراه معادل آمريکایی آن ارائه شده است:

w4egvu-1554815476.gif

۴ـ تفاوت در گرامر:


در گرامر انگلیسی بریتانیایی و انگلیسی آمریکایی نیز تفاوت‌هایی مشاهده می شود و باید به آن توجه کرد. مثلا آمریکایی ها برای شرح چیزی که اخیراً رخ داده است از گذشته ساده استفاده می کنند، در حالی که مردم انگلستان بیشتر مایل به استفاده از ماضی بعید هستند. تفاوت بعدی در اسم مفعول است. در انگلستان gotten به عنوان اسم مفعول get  محسوب می شد و خیلی وقت پیش از got  بجای آن استفاده کردند. هرچند مردم آمریکا هنوز از  gotten به عنوان اسم مفعول استفاده می کنند. 

تفاوت بعدی در مورد اسامی جمع است. در انگلیسی بریتانیایی اسامی جمعی مثل کمیته، دولت، تیم و... را می توان به صورت فرد یا جمع استفاده کرد اما بیشتر اوقات بصورت جمع بیان می شود و روی اعضای گروه تاکید می شود. اسامی جمعی در انگلیسی آمریکایی برعکس بیشتر اوقات مفرد بیان می شود و روی گروه به عنوان یک کل واحد تاکید می شود. 
 

P_r551-1554814973.gif

 

تفاوت آخر در افعال با قاعده یا بی قاعده است. این یک تفاوت نامحسوس است که می توان در کلام به راحتی از آن صرفنظر نمود، اما در نوشته بخوبی مشهود است. بسیاری از افعالی که در انگلیسی بریتانیایی بصورت فعل بی قاعده استفاده می شوند (leapt, dreamt, burnt, learnt)  در انگلیسی آمریکایی به افعال با قاعده تبدیل شده اند (leaped, dreamed, burned, learned)
در جدول زیر برخی از این تفاوت ها آورده شده است:

GNSDJ1-1554815513.gif

۵ـ تفاوت در علایم نگارشی:

تفاوت دیگر این دو نوع گونه در علایم نگارشی می باشد. در آمریکا برای برخی از عناوین از نقطه (جلوی آنها) استفاده می شود. مثل ,.Dr., Mrs., Ms., Mr ولی در بریتانیا چنین چیزی وجود ندارد. بریتانیایی ها هنگامی که یک تاریخ را جمع می بندند از آپاسروفی (‘) استفاده نمی کنند ولی آمریکایی ها از آن استفاده می کنند. مثال آمریکایی:  ( e.g., 1980’s)  و مثال بریتانیایی: (e.g., 1980s).

نکته مهم در اینجاست که شما به عنوان زبان‌آموزهر لهجه‌ای که انتخاب کنید، چه آمریکایی و چه بریتانیایی و چه حتی استراليايي،کانادایی و... باید اطلاعاتی در خصوص لهجه دوم و يا سوم را نیز داشته باشید. مثلا فرض کنید که می خواهید به بریتانیایی صحبت کنید و اصلا هم نمی خواهید که لهجه ای آمریکایی داشته باشید. حالا سوال این است که آیا باید به تلفظ آمریکایی که در فرهنگ لغت ارایه شده توجه کرد یا خیر؟ پاسخ به این سوال قطعا مثبت است زیرا که باید به منظور درک هر دو لهجه در تلفظ کلمات در هر دو حالت، دقت کافی داشت زیرا حتی اگر تصور کنید که صرفا می خواهید بریتانیایی یاد بگیرید، باید بدانید که دانستن لهجه آمریکایی به شما کمک می کند که آنچه که آمریکایی زبان‌ها می‌گویند را راحت ‌تر درک کنید. بنابراین شما باید حتما به تفاوت های موجود میان این دو لهجه واقف باشید. 
 

ypx04c-1548770369.jpg

برای نوشتن نظرتان ابتدا وارد شوید

در همین زمینه بخوانید!

دیاکو را دنبال کنید!

مطالب آموزشی دیاکو را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید و با دوستانتان به اشتراک بگذارید.
همچنین جهت عضویت در خبرنامه دیاکو و دریافت مطالب روزانه در ایمیلتان، در خبرنامه دیاکو ثبت نام نمایید.